Update 13 maart - De voorbije dagen heeft Libanon een scherpe escalatie meegemaakt, die door veel mensen, ook door onze medewerkers, wordt omschreven als een nieuwe fase van lijden — terwijl de realiteit is dat het geweld sinds het zogenaamde staakt-het-vuren van 15 maanden geleden nooit echt gestopt is.
Volgens de Libanese autoriteiten zijn sinds 12 maart meer dan 687 mensen gedood en bijna 1.780 gewond geraakt door de voortdurende Israëlische bombardementen. Dit komt bovenop de 370 mensen die sinds november 2024 — toen het “staakt-het-vuren” inging — al door Israël zijn gedood.
Deze escalatie past in een breder patroon van aanvallen, ondanks het staakt-het-vuren van november 2024 dat nooit echte veiligheid heeft gebracht: dagelijkse Israëlische aanvallen gingen gewoon door. Duizenden families waren al ontheemd, en de nieuwste bombardementen en massale evacuatiebevelen dwingen nog meer mensen hun huis te verlaten — vaak zonder een veilige bestemming.
Vandaag staat ongeveer 14% van het Libanese grondgebied onder evacuatiebevel.
- Op 3 maart gaf het Israëlische leger evacuatiebevelen aan meer dan 150 dorpen ten zuiden van de Litani-rivier (ca. 8% van het land).
- Op 5 maart volgden evacuatiebevelen voor Zuid-Beiroet (meer dan 1 miljoen inwoners).
- Van de nacht van 5 maart tot 6 maart werden opnieuw nieuwe evacuatiebevelen gegeven, dit keer voor verschillende dorpen in de Bekaa-vallei.
- Op 12 maart breidde Israël de evacuatiezone uit tot aan de Zahrani-rivier (14% van het land).
Deze brede, allesomvattende evacuatiebevelen ontwortelen hele gemeenschappen en roepen ernstige zorgen op over mogelijke schendingen van het internationaal humanitair recht.
Voor veel mensen — vooral in Zuid-Libanon — betekent een evacuatiebevel het herbeleven van eerdere ontheemding. Gezinnen die net probeerden te herstellen van eerdere conflicten worden opnieuw gedwongen hun huizen te verlaten; velen waren al sinds 2023 of 2024 ontheemd. Sommige mensen strandden op de wegen, samen met kinderen, ouderen en zieken, in extreem moeilijke omstandigheden.
Onze teams zien dit dagelijks van dichtbij. Ook onze Libanese collega’s zijn zelf getroffen: sommigen zijn met hun gezinnen gevlucht; anderen zaten vast op de wegen.
Ziekenhuizen ontvangen gewonden, en de humanitaire noden stijgen snel. Onze teams zetten mobiele klinieken in en ondersteunen zorgfaciliteiten. Maar burgers en zorginstellingen moeten worden beschermd, en mensen moeten onmiddellijk toegang hebben tot veiligheid en medische zorg.
